hiç bu kadar savunmasız yakalanmadım sana
ben gardımı aldım eyy aşk uzak dur benden!!!
ne o gözlerinin anlamlı bakışları, benimkileri aşıp inebiliyor kalbimin derinliklerine...
ne o sözlerin bir manalı karşılık buluyor bende, kulaklarımda heran çınlasa bile...
o kadar kırıldım ki zamanında, o kadar yıprandı ki aşkı hisseden yerlerim...
bir o kadar da acıdı ki yüreğim aşkı bilmez yüreklerin elinde bir bilsen...
gözlerimden akan yaşlardan bana yadigar kalan sadece bir avuç acılarım...
ahh sende bir görsen yıpranan, hissizleşmiş yerlerim...
bir zamanlar nasıl bir aşkı barındırdı ta derinliklerinde...
ahh bir o derinliklere inmene izin verebilsem
seni senden aldığımı biliyorum canım, inan bende bende değilim artık...
ama ben kendimi sana asla gerçek ben olarak bırakamayacağım...
zaten benden arta kalanlar asla yetmeyecek sana, sadece bir avuç can kırıklarım...
hala benim içimi acıtırken seni nasıl oraya alırım uzak dur canım benden, yüreğimden, hissisliğimden...
işte bu yüzden seni; seninle varolan yanlarımı sadece senin gözlerinde...
yaşattığım bakışlarımda saklamalıyım
izin ver ne olur...
ben tek başıma sadece kendi canımı acıtayım...
<alıntı>
ßæ