Adımlarınla bölünmüş
Ve orman sevdalısı bir zorlu rüzgar gibi
El savuruşunla dağılmış yüreğimden
Evden atılan tozum ben sabahları
Ve gün boyu sabırla göze görünmeden geri gelen toz
Farkına varılmadan büyüyen sarmaşık
Koparılıp atılıncaya dek candan bağlı büyüyen
Aşınan taşım ben sen gele geçe
Bekleyen iskemle her zamanki yere seni
Boşluğa bakarken alnının yaktığı cam
Yalnız sana bir şey söyleyen
Beş paralık bir roman
Okunmadan unutulmuş açık bir mektup
Yarıda kesilmiş bir tümce ki değmez dönüp tamamlamaya
İçinden geçilmiş odaların ürperişi
Ardında bıraktığın ıtır kokusu
Ve dışarı çıktın mı
Aynan kadar mutsuzum.
Louis ARAGON