Yarım kalmış acılar denizi pencereme konardı geceyle, savrulurdum.
Gözyaşı kokusuyla dolu bir kuğu, zamanın sonuna kalkan, sürgünümdü; göz mavisi duman, sessizliğim.
Aktım ölü deniz kızıyla gökkuşağı saklı mektubun içine, pulumuz rüzgar oldu, postacımız güvercin.
Civa gibi eridik kabımızda.
Kırmızıya gittik.
Hemen yokladım yüzümü yağmurun yuva yaptığı ellerimle.
İyice şaşırmıştı alıcısı vapur ıslığımızın.
Saplandı gözlerimin ışığı yeni güne.
Mermer bir kayıkla geri döndük
diğer yarısına acının,
usulca çekildi deniz,
son bulduk,
yenildik.
Artık yataksız bir liman yüreğim, soğuk ve loş.
Kırık düşlerim.
Serçelerde gözlerimin buğusu.
Buruk içim.
Böylesi bir yenilgiyi beklemediğim için
sabahın en serin ucunda bağıran ben
intihar edecekmiş gibi sıkılıyorum
düşük boynuma asılı sonbaharı.
Çekildi yaşanan hıçkırıklara, yaşanmayan düş kırıntılarımızla boğulduğumuz odaya.
Düştü saat duvardan, telefon diye çevirdim yelkovanı:
İmdat.
Akrep soktu kendini.
Çan sesleri, ezan sesleri, mart sesi, çatılarda kaldı gecenin gizi.
Unuttum mektubun içinde boğulduğumu.
Elveda.
Ağaç şeklinde