Yere tabak ya da bardak düşürdüğünüzde kırılma sesi çıkar...
Pencere çarptığında, masanın ayağı kırıldığında, ya da duvardan bir tablo düştüğünde ses çıkar...
Ama kalbiniz kırıldığında tamamen sessizdir...
Dünyanın en yüksek sesini çıkartacağını, bir tören gongunun ya da zilinin çalacağını düşünürsünüz...
Ama o sessizdir ve acınızı dağıtmak için bir gürültü olmasını dilersiniz...
Bir ses varsa bile içinizden geliyordur...
Kalbiniz çığlık atar ama sizin dışınızda kimse duyamaz...
Kulaklarınızı çınlatacak, başınızı ağrıtacak kadar yüksek bir çığlıktır...
Denizde yakalanmış büyük bir beyaz köpek balığı gibi göğsünüzde çırpınır...
Yavrusu alınmış bir anne ayı gibi kükrer...
Böyle görünür ve böyle hissettirir...
Çırpınan, paniklemiş, tuzağa düşmüş koskocaman bir canavar kendi duygularının esiri olmuş kükrüyordur...
Aşk böyledir, kimse dokunulmaz değildir...
Açık yaranın deniz suyuna girmesi kadar vahşi bir duygudur...
Ama sonunda suskunluğunu bozduğunda içten içe, deli gibi kimsenin duyamayacağı çığlıklar atıyor olursunuz... (...C. Ahern)
Ağaç şeklinde